6 februari 2026
Altijd aanpassen, nooit echt passen? Wanneer hoogbegaafdheid pas later woorden krijgt
Een cliënt (anoniem) van een Hoogbloeier®-alumni schreef voor ons onderstaande getuigenis:
Soms krijgen we woorden toegestuurd die blijven hangen. Niet omdat ze iets willen bewijzen, maar omdat ze iets laten voelen wat moeilijk onder woorden te brengen is. Deze getuigenis werd ons doorgestuurd door een cliënt van één van onze partners, met de vraag of we ze mochten delen. Niet als voorbeeld, niet als uitleg, maar als herkenning.
Wat volgt is geen theoretisch verhaal en geen sluitend antwoord. Het is een persoonlijke terugblik van iemand die jarenlang probeerde te passen, te begrijpen en zichzelf te verklaren, tot er langzaam taal kwam voor wat altijd al voelbaar was. We delen deze getuigenis omdat ze laat zien wat psycho-educatie kan betekenen wanneer ze niet vertrekt vanuit labels, maar vanuit het verlangen om zichzelf eindelijk beter te begrijpen.
Voor wie zich hier misschien in herkent. En ook voor wie dat (nog) niet doet.
Hoogbegaafdheid bij volwassenen wordt vaak pas laat herkend. Deze getuigenis laat zien hoe aanpassing, onderpresteren en een blijvend gevoel van “anders zijn” jarenlang kunnen samengaan met succes, maar ook met innerlijke onrust en zelftwijfel.
Psycho-educatie kan herkenning en zelfbegrip brengen zonder iets te ‘fixen’. Inzicht in een anders werkend brein biedt geen oplossing voor alles, maar creëert taal, mildheid en betekenis voor ervaringen die eerder verwarrend of pijnlijk waren.
Goede begeleiding vertrekt vanuit ervaring, niet vanuit labels. Wanneer volwassenen hun intensiteit, sensitiviteit en denkstijl leren begrijpen in context, ontstaat ruimte voor zelfacceptatie, persoonlijke groei en een meer authentiek leven.
Vreemde diersoort
Een kameleon. Zo beschreef ik mezelf meestal. Iemand die zich telkens weer probeert aan te passen aan de omgeving. Met veel succes. Mooie loopbaan. Groot netwerk.
Maar gelukkig???
Decennialang bleef het altijd wel ‘ergens’ schuren. Zowel professioneel als relationeel. Altijd was er het gevoel dat het (veel) beter kon. En het gevoel dat de andere kant me niet begreep. Als ik mezelf al begreep…
Ik was geen topstudent. Integendeel. Zelden de primus. Maar als het mij interesseerde, hoefde ik het ook niet te studeren. Maar wat me niet kon boeien… Wiskunde, algebra, fysica, … Vaak met de hakken over een smalle sloot. Alleen in turnen was ik nòg slechter.
Talen, geschiedenis, sociale wetenschappen daarentegen…Fluitje van een cent. Maar ook daar: punten? Interesseerde me niet. Als ik het begreep was het goed. Altijd gemiddelde resultaten, dus. Tot ik mijn thesis schreef. Helemaal mijn eigenzinnige ding: grote onderscheiding.
Professioneel en in mijn vrije tijd, reikte ik altijd vanuit de beste intentie uit met ideeën hoe het op het werk/in de projecten/de organisatie anders/beter kon. Wat vaak niet, of anders werd begrepen.
“Waarom kan je niet tevreden zijn?”
“Het is toch goed genoeg?”
“Schoenmaker blijf bij je leest!”
“Bemoei je niet!”
"Je zoekt het te ver"
"Je bent een dromer. Je bent naïef."
Mooie uitdagingen werden snel wat saai, omdat het nu eenmaal goed ging. Wat leidde tot een hobbelig parcours met succesverhalen, maar ook vreemde wendingen. Altijd weer was er wel iets dat er schuurde.
Tot de kleurstof bij de kameleon op was. Een zoektocht volgde via dokters, kwakzalvers, therapeuten uit meerdere windstreken, hypnose,.... Tot ik terecht kwam bij een coach. Vol weerstand. Omdat er al genoeg aan mijn chakra’s was gesleuteld.
Na voor de zoveelste keer mijn verhaal vertellen, stopte plots de tijd. Want de coach vroeg zich af of het kon dat mijn hersenen gewoon anders werken. Het woord hoogbegaafd, riep evenveel weerstand op als het idee om een coach te bezoeken. Ik ben helemaal niet superslim!
Tot de coach me een paar dingen liet afvinken…
Ongeduldig als anderen te traag volgen? Check.
Rap verveeld en de neiging om een film op 1,5 te bekijken? Check.
Moeite met gezag om het gezag? Check.
Kritische houding? Check.
Nieuwsgierig? Check.
Snel praten? Check.
Fantasie? Check.
Creatief? Check.
Laag zelfbeeld? Check.
Sensitief? Check.
Rechtvaardigheidsgevoel? Check
De weerstand bleef. Ik ben niet hoogbegaafd. Wat een kutwoord, ook.
Tot de coach vroeg: had je ook als kind al het gevoel er nooit echt bij te horen?
Een explosie in mijn hoofd. Herkenning. En vooral verdriet. Want ja.
In het gezin. Bij vriendengroepen. In de jeugdbeweging. Bij de voetbalploeg. Ik zat altijd in de buitenbaan van dat systeem.
We zijn een paar jaar verder. Mijn ‘diagnose’ heeft niks ‘opgelost’. Maar ze gaf me wel zuurstof voor begrip voor mezelf. Een verklaring voor veel rare wendingen in mijn leven. Meer begrip voor gebeurtenissen uit het verleden.
Er kwam een beetje meer mildheid voor mezelf. En meer begrip voor de ‘traagheid’ van anderen. Het blijft worstelen met de dingen. Maar ik versta nu dat ik anders ben. En dat daar niets mis mee is.
Ik blijf het woord hoogbegaafd vreselijk vinden. Het past niet bij wie ik ben. Maar ik kan wel zeggen dat mijn brein op een andere manier werkt dan bij de meeste mensen. Ik ben geen kameleon. Maar gewoon een wat vreemde diersoort. Wat me helpt om wat meer vrede te vinden met het bestaan. Ik wens het elke 'soortgenoot' toe.
Hoe kan het dat ik me jarenlang heb aangepast en toch nooit echt op mijn plaats voelde?
Veel hoogbegaafde volwassenen ontwikkelen sterke aanpassingsstrategieën om te functioneren in werk, relaties en sociale contexten. Dat kan leiden tot ogenschijnlijk succes, maar ook tot een blijvend gevoel van vervreemding of innerlijke spanning, omdat het eigen denken en ervaren onvoldoende ruimte krijgt.
Wat betekent het als ik mezelf herken in hoogbegaafdheid, maar moeite heb met dat label?
Herkenning hoeft niet samen te vallen met identificatie met het woord “hoogbegaafd”. Voor veel volwassenen is het vooral helpend om te begrijpen dat hun brein anders werkt dan gemiddeld. Die erkenning kan betekenis geven aan eerdere ervaringen, zonder dat het label centraal hoeft te staan.
Wat kan begeleiding betekenen als er niets ‘op te lossen’ lijkt?
Begeleiding hoeft niet gericht te zijn op het wegwerken van problemen, maar op het vergroten van zelfbegrip en mildheid. Door ervaringen te leren duiden in het licht van een andere manier van denken en voelen, ontstaat vaak meer rust, richting en ruimte om authentiekere keuzes te maken.
Herken je jezelf in dit verhaal, of denk je aan iemand voor wie deze woorden iets zouden kunnen betekenen? Voel je vrij om deze getuigenis door te sturen naar een hulpverlener, coach of therapeut met wie je werkt, of naar vrienden, collega’s of familieleden waarin je iets van deze ervaring herkent. Soms is herkenning de eerste stap naar een ander gesprek, meer begrip en meer mildheid voor jezelf of voor elkaar.
Copyright © 2026 Dr. Sabine Sypré – Alle rechten voorbehouden. Niets uit dit artikel mag worden verveelvoudigd, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur. Online delen mag mits vermelding van auteur en link naar dit artikel.
